Thuis krijg ik nou een bordje eete voor in de nacht, ook wegens dat ik nog steeds aan het aansterken ben, dat gaat langzaam als je een oudere katerman als ik ben. Maar daar gaat het niet ofer.
Doos
Het eete is lekker en dan moet ik uitbuiken, dus dan ga ik in mijn doos liggen van hè-hè, en gaape en een dutje gaat dan vanzelf. Deze week heb ik het al een paar keer gehad dat ik gewoon bleef slaape. Bijna helemaal de hele nacht door, echt waar.
Dan hoorde ik opeens op de trap het geluid van mijn vrouw, ze kwam naar beneden en ze zei tegen me: “Goedemorgen Bertje de dag is begonnen.”
Ochtend
Dus ik was meteen klaar voor mijn goedemorgen-knuffel.
En de snek.
En mijn ochtend-eete dat is ook een bord met lekker eete.
Daarna ging ik liggen op het krukje bij haar werktafel en toen helemaal opeens voelde ik: nou heb ik inhaal-knuffels nodig.
Die duren langer.
Die komen faak.
Die zijn ook van gewoon bij elkaar liggen, dat heet nabijheid zegt mijn vrouw.
Inhaal-knuffels
Dus inhaal-knuffels dat zijn ekstra knuffels bij de gewone van de dag.
Wegens elke dag heb je dus je gewone knuffels en als je die mist dan komen die de dag erna. Anders foel je je raar van binnen.
Als ik lang alleen ben moet ik ook saame-gefoel inhalen. Dan slaap ik zeker weten op bed, na het eete wil ik saame bankhangen en ik heb meer liefe woordjes nodig.
Inhaale doe ik nou niet meer met het eete, dat heb ik eerder uitgelegd, maar ik eet nou wel meer, dat is mijn gewoonte geworden. Ik moet nog steeds dikker worden alleen het lukt nog niet zo goed, ik weet ook niet waarom.
Maar inhaal-knuffels snap ik heel goed, en dat komt omdat ik van mezelf een knuffelkater ben, en helemaal nou ik een oudere katerman ben geworden. Ik find dat poosietief.
Dit is de laatste keer dat ik miauw over mijn chip, het kattenluik, het resetten en chiptunen. Daarna wil ik het er niet meer over hebben. Wat een toestand is het toch. Als ik dat van te voren had geweten, was ik nooit begonnen aan de klauterregulator in de PAW-er app.
Er was gedoe met ons luik, dat avond na avond klikklakklikklak doet, terwijl er niemand voor het deurtje op kattenooghoogte staat. Het is gewoon Oom Sjaak die ieder donker gedag komt zeggen. We zien hem niet, maar we voelen hem wel. Hij is de enige die naast mijn broer Foppe, tante Cato en ik over een sleutel beschikt. De andere theorie is dat mijn chip van slag is. Dit, omdat het luik op mij lijkt te reageren als ik op afstand ben. Chiptuning zou uitkomst bieden. Alleen is er na het tunen een storing ontstaan, waardoor ik zoveel energie ben gaan gebruiken dat zelfs de weegschaal op hol is geslagen. Na het indienen van een klacht bij de fabrikant is het balletje gaan rollen. De kittenziektes in de per 1 april uitgebrachte PAW-er app zijn zo serieus dat het ding per direct van de markt is gehaald. Toch heeft dit verhaal een staartje.
Smeerkaas
“Bertje, eet nou,” zei mijn vrouw en ze keek heel intens. Ik nam nog een hapje, want zo’n kater ben ik dus, ik ben een watje, ik doe wat mijn vrouw aan me fraagt. Maar niet de hele tijd.
Ik was altijd mezelf, dus gewoon Bertje en na mijn moeilijke maand waarin ik elke week naar de dokter moest, na die maand zei mijn vrouw: “Bertje, ik merk dat je een oudere kater aan het worden bent.”
Eefe Foorstelle. Ajoooooo hier ben ik dan! Leootje fan de Haagse Katers!
