Alle berichten van @Bertje

Als je blijft verharen

De winter is voorbij en ik ben nog steeds aan het verharen. Dat valt tegen. Ik had echt gedacht,  een paar weekjes en dan is het klaar. Het kriebelt soms. En jeuken ook al. Wat te doen?

Zelf kan ik wel aan het wassen blijven, maar dat is niet genoeg. Er kwam een borstel in huis. Een rode.  Hij is zacht en toch stevig. Eerst moest ik er nogal aan wennen, dat lukte doordat de borstel gewoon in de huiskamer lag en er gebeurde niks mee. Ik rook er af en toe aan.

Op de borstel zitten een soort pinnetjes. Ze zijn zacht en stevig tegelijk. Af en toe neemt mijn vrouw de borstel en dan aait ze me daarmee heel voorzichtig. Dat helpt bij het verharen. De losse haren komen er dan uit. Ze laat me altijd zien wat erna in de borstel zit, dan wil ik daaraan ruiken. Het is zo vreemd, het ruikt naar mij en toch ben ik het niet.

Eigenlijk wil ik niet verharen. Maar wat doe je ertegen. Niks.

Wat me echt helpt, en beter dan die borstel, is dat mijn vrouw me aait met een heel klein beetje vochtige hand. Ze likt dan aan haar hand. En dan aaien. Ik vind dat niet vies, hoor, als u dat soms dacht. Het is juist fijn.  Wat het ruikt gewoon, haar hand is warm, ik weet dat zij het is, en het helpt. Elke keer ga ik spinnen.  Maar het hoeft niet de hele tijd.

Weet u ook iets dat helpt bij verharen? Speciaal snoep ofzo? Dan lees ik het graag bij de reacties!!

Het leven als binnenkater (blog)

Ik kan hier niet naar buiten. We hebben geen tuin en ook al geen balkon. Dus ik zit de hele tijd binnen. En dan krijg ik weleens de vraag of ik me als binnenkater verveel. Typisch een mensenvraag vind ik dat.

Eerst over het binnenzitten. Vroeger heb ik op straat geleefd en dat moet u niet romantiseren. Ik weet dat er films zijn waarin je dan katten leuk over de daken ziet lopen enzo. Die katten hebben het samen gezellig. Honger kennen ze niet. En ze zijn ook nooit ziek. Nou, toen ik straatkater was, ging het heel anders. Ziek en in de war belandde ik in het Dierenhospitaal. Het duurde maanden eer ik weer een beetje normaal was. Dus denkt u echt dat ik weer naar buiten wil?

Nou over verveling. Ja, soms verveel ik me. Dan denk ik: wat zal ik nou doen? Ik heb dan al: gespeeld, geslapen, op de trap gerend, ik ben dan al in de badkamer geweest om water van de flesdoppen te drinken, ik heb vanuit de vensterbank naar de straat gekeken of er iets gebeurde en daarna ben ik weer geslapen en toen heb ik wat brokjes gegeten.
Dus dan weet ik niks meer om te doen en dan verveel ik me.
Dat is heel erg hoor. Je voelt dat je van alles kunt doen en er is niets om te doen. Bleeeh.

Ik ga dan vanzelf miauwen. Dan vraagt mijn vrouw: “Bertje, wat is er?” Ik loop over het tapijt naar haar toe, ze zit altijd aan tafel te computeren, en ga daar verder miauwen terwijl ik haar strak aanstaar.
Zij: “Bertje toch!”
Ik: “Meeeeew!!!”
ZIj: “Waar heb je behoefte aan?”
Ik zwijg meteen en zet een paar stappen terug.
Zij: “Wil je brokjes?”
Ik doe niks.
“Heb je dorst?”
Ik beweeg geen poot.
Zij: “Wil je misschien… samen spelen?”
Daar moet ik over nadenken, maar voordat ik het antwoord weet, heeft ze een lintje gepakt en daar friemelt ze mee. Onder een krant nog wel!! Het kraakt een beetje. Ik erheen: bam op de krant! Meteen verveel ik me niet meer.

Dus vervelen is eigenlijk helemaal niet erg, want dan komt er altijd wel iemand op het idee om samen iets fijns te doen. En dan is alles weer in orde.

Dit blog verscheen ook bij de Vereniging Kattenzorg. Daar staan alle Bertje-blogs!

Interview met kater Doerak

Op Facebook heb ik Doerak ontmoet. Een jonge kater die alles durft en die prachtige puntige oren heeft. Hij is vier. Ik ben zeven. Maar ik bewonder hem!! Hij woont samen met Fleur dat is een poes. En hoe dat gaat… Daarover heb ik hem vragen gesteld. Hier komt mijn interview.

Weet je nog hoe het ging toen je Fleur voor de eerste keer zag?

Toen ik Fleur voor het eerst zag wilde ik gelijk heel enthousiast met haar spelen en aan haar ruiken. Maar dat wilde ze helemaal niet. Ze deed blazen naar mij en toen ging ze aan mij ruiken.

Dat is wat. Spannend hoor. Hoe ging dat verder?

Daarna dulde ze mijn aanwezigheid wel maar ik moest vooral niet in de buurt komen. Terwijl ik eigenlijk veel wilde spelen met haar. Was als jonge kitten best wel lastig Bert.

Ja kan ik me voorstellen.  Dan wil je alletwee net wat anders. En hoe is dat nou?

We doen dus eigenlijk niet zo veel samen alleen samen eten vinden we fijn. Toen ik voor het eerst naar buiten mocht aan een tuigje liep Fleur wel heel beschermend met me mee. Dat vond ik fijn want ik vond dat best wel eng toen. Maar Fleur hield me goed in de gaten zonder ruzie te maken.

Dat vind ik lief van Fleur. Klinkt goed!! Hoe ging het daarna tussen jullie?

Wat nog steeds moeilijk is tussen ons is het leeftijdsverschil. Ik ben een vrolijke jonge kater van vier jaar vol zelfvertrouwen en Fleur is een oude dame van 18 die altijd haar eigen gang is gegaan. Beetje eigenwijs dus. Terwijl ik overal bij wil zijn. Slaap ook altijd bij de mensen op bed en Fleur heeft een vaste plek op de stoel in de woonkamer.

Hoe verdelen jullie mensen hun aandacht over Fleur en jou?

Fleur krijgt veel aandacht van het mannen-mens in huis. Ze zit alleen maar graag bij hem op schoot. En omdat Fleur heel oud is krijgt ze extra aandacht. Dat vind ik goed hoor. Krijg van allebei de mensen meer dan genoeg aandacht hoor. Maar dat zie je natuurlijk élke dag op je Facebook Bert.

Jaaa!! Jullie hangen heel vaak bij ze op schoot!!

Ik ben nu 4 jaar en Fleur is al 18. We wonen hier met 2 leuke mensen en hebben een hele fijne tuin van 16 meter om in te spelen, en te luieren. Dat vind vooral ik super leuk. De mensen zijn met jou in contact gekomen via jou mens en haar boek over Tim. Dat vonden ze zo mooi. Ze hebben namelijk ook een hele oude kat gehad. Mickey en die is zelfs 22 jaar en 3 maanden geworden. En die hadden ze vanaf kitten! Lang hé Bert? Hoop zelf ook zo oud te worden. Zo dat was mijn eerste verhaal Bert. Leuk man. Poot van mij en Fleur en we zien elkaar weer op Facebook. Doei!!!

Doei!!! Dankjewel voor het interview!!

Vragen aan… Yvonne Keuls

Yvonne Keuls

“Doe het nou maar,” zei mijn vrouw en dus mailde ik Yvonne Keuls. Want ik wist dat zij een poezevrouwtje is. En ik had extra  mijn best gedaan op de vragen, en al zeg ik het zelf die hadden diepgang.  En wat gebeurt er? Ik krijg een mail terug van een poes. En zij heette Bertje. Het leven moet niet gekker worden!!

Hier komt eerst mijn mail. De vragen laat ik weg, waarom begrijpt u straks vanzelf.

Ik schreef: mijn vrouw zei dat u van allerlei gekke mensen post krijgt maar zelden van huiskaters. En dat ben ik dus. Ik heb ook een eigen site. Daar doe ik interviews voor. En nou wilde ik u vragen stellen. Voor een interview dus. Dan zet ik dat op mijn site. Nou denkt u vast waar haalt zo’n kater de tijd vandaan. Ja, dat weet ik ook niet. Ik slaap toch best veel. 

Dit kreeg ik terug:

Beste Bertje,

Mijn huisdame, die de boel hier dus voor mij veegt en poetst en voor mijn eten zorgt en ’s nachts wat opschuift in bed zodat ik ook lekker kan liggen (ja, ik heb het comfort van een hoofdkussen ontdekt en dus krijg ik ook een deel van haar kussen), die huisdame dus, die heeft mij gezegd dat ik maar moet antwoorden. Ik heet namelijk ook Bertje, alleen zie ik er niet uit als een kater, ik lijk op een zachtaardig meisjesbeest. Mijn huisdame zegt dat ik de mooiste ogen ter wereld heb, blauw/groen/goud.Ik ben moe van eigen schoonheid, want ik rek mij vele malen per dag uit terwijl ik gaap en met mijn ogen knipper.Ik ben een meisjesbeest met een verleden, maar daar kunnen we het later nog wel eens over hebben. Gelukkig ben ik 2 jaar geleden bij mijn huisdame met mijn neus in de boter gevallen. Ze wilde me eerst een andere naam geven, want ze vond Bertje gek. Ik kwam samen met mijn broer Midas. Midas vond ze niet gek, maar uiteindelijk heb ik haar weten te overtuigen dat ik te oud was om nog aan een andere naam te wennen.

Nu zal ik je vragen beantwoorden.

Mijn huisdame heeft haar hele leven katten gehad, Ze heeft zelfs haar leven ingedeeld in kattenperiodes. Zoals andere mensen zeggen:”Ja, dat was nog in de tijd dat we de Volvo hadden, of de Peugeot…” zo zegt mijn huisdame: “Dat was toen we Pollewop hadden,” of: ” nee joh, dat was in de tijd van onze Odile..” En de eerste kat die in huis kwam heette “DIE ENE”. Hij had een broertje en dat heette “DIE ANDERE”. Mijn huisdame vond het moeilijk om een naam voor dat stel te verzinnen en daarom zei ze steeds tegen haar man:”Heeft DIE ENE al eten gehad? En dan antwoordde hij:”Nee, DIE ANDERE wel” en zo is het gekomen.

Beste Bertje, ik geloof dat je me andere vragen gesteld hebt, maar ik geef mijn eigen antwoorden. Zo zijn katten nu eenmaal. Ik vind het nog steeds gek dat jij ook Bertje heet. Wie heet er nou Bertje? Doe de groeten aan je huisdame en probeer ook eens een hoofdkussen. Bertje

Dankjewel… geloof ik. Zo zie je hoe anders een poes is dan een kater. Ik vind het leven als schrijver toch best moeilijk. 

Het kleine bang zijn

Op het tapijt lag een kraaktas. Muis kwam er net uit en ik dacht, wie of wat zou er nog mee in die tas zitten? Ik voelde me bang worden. Van dat kleine bang, dat je nog wel gewoon brokjes kunt eten maar dat je toch de hele tijd weet o er is iets en daar ben ik bang voor.

De dag was dus een beetje moeilijk. Maar ik ben er toch goed doorheen gekomen en dit is wat ik heb gedaan.

Als je voor iets kleins bang bent, helpt het om te wennen. Dan moet je de tijd nemen. Dus ik rook vaak aan de tas. Een keer heb ik met mijn pootje erin gestaan maar dat was omdat ik ontdekte dat er een brokje in lag. Meestal liep ik met een bocht om de kraaktas heen, dan had ik even pauze van het wennen.

Wat ook helpt, is samen zijn. Muis is wel heel groot en blauw, maar hij is mijn vriend. Soms lig ik samen met hem in mijn doos. Vind ik fijn. Samen-zijn is belangrijk. Dus toen Muis in de tas lag, dacht ik nou… misschien is het leuk. Mijn vrouw is naast me komen zitten en toen hebben we samen in de tas gekeken. Zij stak haar hand in dat donkere. Ik kon die hand niet meer zien. Vond ik raar. Ze haalde heel langzaam haar hand uit de kraaktas en deed het nog een keer, en daardoor snapte ik het een beetje.

Dit zijn mijn tips. Veel is het nog niet en ik weet geeneens hoe het afloopt met die kraaktas en mij. Want ik ben er nog druk mee bezig. Maar ik dacht, ik geef het vast door misschien heeft u er wat aan!!  Als u tips heeft  dan lees ik het graag bij de reacties.