Alle berichten van @Bertje

Vuurwerk de hele dag door

vuurwerk Vuurwerk de hele dag door. Lieve allemaal ik hoop dat u er nog bent en ik ook.  Gisteren was er buiten veel geknal. Steeds maar.

“Het is vuurwerk,” zei mijn vrouw. Ik vond het toch stom. En akelig. Op Facebook zei ik er wat van en heel veel mensen en katten en honden waren het met mij eens.

Avond

Ik schrijf dit stukje na het avondeten. Dat was heel lekker. En ik heb vandaag ook extra veel knuffels gehad, van die lange buikaaiknuffels dat ik helemaal slap en warm voel en wazig ga kijken.

Dadelijk mag ik niet meer op de computer. Dan moet ik verplicht bankhangen. Nou dat is geen straf hoor.

Muis

Zonet heb ik een muis gekregen. Er zit spul in. Van dat groene spul, u weet wel, daar raak je zo raar van in je kop. Op een fijne manier.  Dat je wilt hangen en nog meer buikaaiknuffels wilt. Zooo lekker is dat.

Morgen schrijf ik verder.

Maandag hier ben ik weer. Het was bij mij in de straat heel erg onrustig, er was  de hele tijd keihard geknal en er waren rare lichten. Ik vond het soms moeilijk. Maar er was ook iets anders raars. Mijn vrouw ging niet naar de slaapkamer. Ze ging naast me op de bank liggen en ze stak haar hand in mijn borstvacht. Dat hele zachte kroelen vind ik superfijn. Dus ik kon er niks aan doen maar ik was de hele tijd slap van tevredenheid. Door dat gevoel. Soms moest ik even pauzeren dan ging ik op mijn tapijtje liggen.

Toen werd het lawaai en het licht in de straat minder erg. Mijn vrouw ging toch naar de slaapkamer. En later waren er een paar knallen, nou toen ging ik gauw ook naar boven. Want als je samen bent dan voel je je veiliger.

En nou is alles volgens mij weer gewoon.

Hoe Kinako de vriend werd van een oude Japanse man

  Een vriend, daar ben je mee samen. Dat is te zien op de prachtige foto’s van Aikiko DuPont.  In een serie beelden vertelt ze het verhaal van haar oude grootvader (94) en een grote rode kater.

Samen-zijn is gezellig en ook intiem. Het zijn foto’s waardoor je meteen hun liefde in je eigen hart voelt.

Grootvader

Het verhaal van de oude man en de rode kater begon toen Aikiko een kitten mee naar huis nam. In het geheim.  Want ze vroeg de familie niet om toestemming. Een maand lang woonde het poesje Kinako op haar kamer, toen was het tijd om een stap verder te zetten.

Die stap bestond uit een ontmoeting tussen Kinako en haar grootvader Jiji. Toen hij Kinako zag, veranderde zijn gezicht. Zijn ogen vulden zich met een gelukkige glans.

Dat was ook het moment waarop Aikiko besloot de relatie tussen deze twee vast te leggen op haar foto’s.

Knorrig

De laatste jaren had Jiji weinig plezier in zijn leven gehad. Hij was ziek, verloor geleidelijk zijn belangstelling voor het leven en werd steeds knorriger. Daarom was het zo’n aangename schok om hem opeens blij en gelukkig te zien. Zijn kleindochter was bijna vergeten dat hij ook zo kon zijn.

Relatie

Aikiko wilde meer dan alleen mooie foto’s van haar grootvader. Ze besefte dat veel mensen troost konden halen uit de liefde tussen opa en kat, tussen mens en dier.  En dat is waar. Over de hele wereld is er belangstelling.  Je kunt een aantal foto’s hier zien: klik en kijk

Akiko vindt de aandacht een beetje overweldigend. Ze zou graag iedereen die haar mailt antwoord geven, maar dat gaat eenvoudig niet. Er zijn veel te veel mails.

Dus ze doet wat ze wel kan: de foto’s delen, waarop Kinako en Jiji op duizend-en-een manieren vrienden zijn, gewoon door zichzelf te zijn.

(Bron: IHeartcats.com)

Weet een kat hoe laat het is?

hoe laat   Gisteren was het weer zover. Mijn vrouw zat gewoon te computeren terwijl ik zeker wist dat het haar tijd was om naar bed te gaan.  Ja, dat weet ik gewoon. Hoe kan dat, vragen de mensen.

Dat ga ik deze keer uitleggen, dan weet u ook hoe het zit.

Klok

Kijk, ik kijk natuurlijk nooit op een klok of op een wekker. En een horloge om mijn poot dat hoef ik niet. Kunt u grapjes over maken. Maar ik maak ook geen grapjes over dat u een horloge nodig heeft om te weten of het tijd is. Katten weten dat van binnen. Ik niet alleen, gewoon iedere kat.

Natuur

Hoe dat komt, daar zijn twee redenen voor.  De eerste is die van de natuur. Wij katten zijn meer oer dan de mensen, dat mag u gewoon van mij aannemen. Dus ook al ben je zoals ik een binnenkater, je voelt de dingen van de natuur toch sterk en dan reageer je. Wanneer de maan helemaal rond is, ben ik toch anders. Als het licht van de dag begint, dan wil ik ook beginnen. Dat gaat vanzelf.  Dus dan ga ik eens op de slaapkamer kijken.  Er zijn Facebookvrienden die al om half vijf staan te miauwen, ik noem geen namen. Dan krijgen ze rosbief.  Toch iets waar je over gaat nadenken.

Gewoonte

Nu de tweede reden hoe ik weet hoe laat het is. Dat is de gewoonte van mijn huis.  De dingen gaan hier altijd hetzelfde behalve als ze anders gaan. Dus daar heb ik iets aan. Ik weet wat er eerst komt en wat daarna.

Wanneer het licht van de dag weg is, voel ik na een poosje dat mijn vrouw naar bed moet.  Dat is de gewoonte die is in mij gaan zitten. Als zij het vergeet, dan help ik haar herinneren. En ze gaat naar boven hoor, tuurlijk.

Dus zo zit het. Wij katten weten heel goed hoe laat het is. Alleen op een andere manier dan mensen.

Wat ik vind van gekookte kip (filmpje)


Omdat het kerstmis was, kreeg ik iets extra’s. Een tussendoorsnack. Het was een bord waarop gekookte kip lag. Ik deed er best lang over en daar ga ik nu over schrijven.

Eten

Mijn gewone eten is dat ik altijd brokjes heb staan, die komen van de dierenarts. En dan krijg ik avondeten, dat is nooit kip, maar het komt uit een zakje of iets. En dan krijg ik een avondsnack voordat we gaan slapen. O ja en ’s morgens heb ik water met wat lekkers zodat ik drink. Dus ik kan de hele tijd eten en ik weet wanneer ik een snack krijg. Dat is alletwee fijn.

Kip

De gekookte kip was echt superextra, ik had het geeneens verwacht, het was anders en toch heel fijn:

  • het was stevig dus ik moest echt kauwen en bijten, daar had ik al mijn aandacht voor nodig
  • er waren grote stukken bij waarvan ik niet begreep hoe ik het moest eten en toch wilde ik het
  • ik voelde me van binnen oer net of ik een leeuw was die een prooi had gevangen

Dus ik eten en denken hoe moet het. Dat heb ik met mijn gewone eten nooit, dat kan ik veel gemakkelijker eten.  En gekookte kip is gewoon een hele andere smaak dan kip van Sheba, dus dat vond ik ook spannend.

Mening

Mijn mening is dat het soms goed is om iets anders te eten dan je gewend bent. En dat zeg ik!! Want u weet dat ik het liefste heb dat alles hetzelfde blijft. Dat wil ik nog steeds. Dat elke dag hetzelfde is, behalve als het beter is. Dus daarom wil ik af en toe gekookte kip. Het is lekker. Ik voel me er oer door omdat het zo anders eet. En het is best een ervaring waar je als binnenkater behoefte aan hebt.

PS Van mijn vrouw moet ik zeggen dat het biologische scharrelkip was. Nou, oke.

Winnie

Hoi Winnie!

Een klein wit poesje, nog maar een kitten van zo’n acht weken oud, had er genoeg van om in het asiel te zitten. Door moeilijke omstandigheden was ze er geboren en ook getogen.  En nu wilde ze een huis.

Ja, wat doe je dan als je nog maar zo klein bent? Antwoord: je doet wat je kunt, en dat doe je zo goed mogelijk. Winnie is een voor ons allemaal een voorbeeld.

Asiel

De achtergrond van Winnie is best moeilijk. Haar moeder werd hoogzwanger in het asiel opgenomen. Daar werden haar broertjes en zusjes geboren. Elk van hen vond een thuis. Haar moeder ging over de Regenboogbrug. Maar Winnie gaf niet op.

Miauwen

Op een dag kwam er een jonge vrouw het asiel binnen, met het plan om wat geld te doneren. Ze liep langs de rij met lege kooien, en dat was een goed teken. Leegte betekent dat er een thuis is voor de inwoner ervan. Maar er was nog iemand over. Iemand die keihard begon te miauwen, toen ze de jonge vrouw zag.
Meeeewwwww!!

Mewww!!

Ogen

Winnie miauwde zo hard en zo lang mogelijk en ze keek de vrouw zo intens mogelijk aan. “Ik ben het,” leek ze te willen zeggen, “en ik heb een thuis nodig, mag ik met je mee?”

Het werkte. De jonge vrouw werd meteen verliefd op Winnie en besloot haar mee te nemen naar huis. Ze moest wel in het kantoor de adoptieformulieren invullen. Toen Winnie de jonge vrouw zag weggaan, miauwde ze dubbel zo hard: “Laat me niet alleen!”

Thuis

Maar ze werd niet alleen gelaten. Binnen de kortste keren kwam de vrouw terug. Winnie mocht uit het kooitje en mee naar huis. Naar haar huis voor altijd.

Dat was best wennen. In het begin verstopte ze zich op een plank met boeken. Daar heeft ze drie uur lang alles bekeken en bestudeerd Toen besloot ze dat het in orde was en ze rende het huis door, alsof ze er al jaren woonde.

Knuffelen ontdekte ze ook. Al bij de eerste lange thuisknuffel durfde ze zich er helemaal aan over te geven.  Winnie had haar ideale thuis gevonden, en dat dankzij keihard miauwen.

(bron: Lovemeow.com)