Vandaag is een moeilijke dag. Het is een jaar geleden dat mensenoma een mooie ster is geworden. Frau en ik gaan vanavond naar haar zwaaien. Zwaaien jullie mee?
Foordeur
Ik weet nog wel in het begin dat ik als mensenopa langskwam ik dan steeds bij de tussendeur keek. En soms ook bij de foordeur keek. Want ergens hoopte ik toch dat 
mensenoma gewoon mee zou koome. Maar dat gebeurde niet. Frau snapte me wel. Ze zei tegen me, lieve Minnie, je bent ook gewoon mijn kleine tijgertje hoor. En dan knuffelde we heel lang saame. In het afgelopen jaar hebben we nog faak zo gezeten. Ik met Frau en ik met mensenopaa.
Nou hoor ik jullie miauwen jeetje Minnie dat is wel droevig he. En ja dat is het ook. Maar ik wil niet de hele blog drietig maken. Want mensensterren en ook dierensterren blijfe foor altijd in je hart zitten. En zo draag je ze altijd met je mee. Ook heb je je herinneringen waar je zittend op je denkpaal of kussen in een zonnetje aan kan terugdenken.
Dan ga ik nu miauwen oofer wat er afgeloope week gebeurde. Want soms wil ik me natvoer of gewoon aandacht. En meestal krijg ik dat ook wel.
Maar niet altijd. Dan kan ik lief kijken of miauwen wat ik wil maar dan is het net alsof Frau brokjes in haar oren heeft.
Laptop
Dan is ze op haar telefoon beesig of op de laptop. Geen idee wat ze dan aan het doen is. Wat doen mensen daarop? Als kat zijnde mag ikke soms op de aaipet. Dan reageer ikke op feesboek op mijn kattefriendjes. En oppe mijn blog natuurlijk. As annere poesjes en katjes naar mij een reaksie miauwen dan is het wel zo netjes om een reaksie terug te mauwen.
Oppe een van de footoo’s kan je zien hoe ik het oploste om aandacht te krijgen. Ik heb daar best ff oofer zitten na denken hoor. En ineens deed het ping in mijn hoofdje en wist ik wat ik moest doen. Gewoon op de laptop gaan liggen. Nou en dat ben ik dus gaan doen. Het was een suuper idee van mij. Ikke kreeg aaitjes en liefe woordjes en veel aandacht.
Een andere keer ben ik gewoon erbij gaan zitten op het bureau. Toen ging ik naar alles meppen wat ze pakte hihi. Ook ging ik voor het scherm zitten. Probeer dan nog maar eens ferder te werken miauw. En het beste wat ik bedacht was om op haar linker arm te gaan liggen. Zou kon ze echt niks meer doen en kreeg ik nog aaitjes ook met haar andere arm.
Noepies
Als ik noepies wil heb ik trouwens een andere manier foor. Dat is op het aanrecht springen en wachten tot de kast open gaat. En dan snel in de kast springen foordat de kast weer dicht gaat. Want in de kast op de onderste plank aan de linker kant daar liggen mijn noepies waarvan de zakjes al open zijn. Twee kasten verder liggen ook noepies maar die zakjes zijn nog allemaal dicht.
Bij zo’n oope zakje kan je de sluiting zo oope krijg. Gewoon ff je nageltje er tussen wurmen. En dan met je pootje in het zakje. Dan kan je een twee drie nou ja gewoon heleboelveel noepies eruit haale. En daarna is het smullen maar! Met natvoer kan je dat trouwens beter niet met je naageltje doen. Dan wordt het echt een getsie kliederboel. Wat je dan wel lekker op kan likken. Dat dan weer wel.
Nou dit was het weer foor deze keer. Iedereen blijfe tetteren foor Freede!
Poot,
Minnie
Lieve allemaal, hier ben ik Lucky weer. Deze keer wil ik het nog eens over huisjes hebben. Vorige keer heb ik jullie al verteld over een stuk van ons huis waar ik nog nooit eerder geweest was. Moet je bedenken, ik woon hier al sinds ik zo’n drie en halve maand jong ben (nu hoop ik dit jaar in april al weer 8 jaar te worden) dus dat is best heel lang. Ik heb nooit een ander huis gehad behalve daar waar mijn pleegmama en de rest van ons nestje woonde. Toen was ik nog heel klein natuurlijk.
trappen opgaan, dat doe ik heel graag. Ik ga vaak voor de deur naar de gang en de trap zitten zodat ze snappen dat ik daar naartoe wil. Hebben jullie dat ook wel eens dat ze het niet goed begrijpen en je maar moet wachten en wachten en wachten?
egel. Ergens op liggen behoort namelijk toch ook nog altijd tot een van mijn grootste hobby’s. En weet je… eigenlijk zijn we nu toch wel heel luxe poezels hier, zomaar met twee huizen. Ik noem het mijn buitenhuis denk ik. Vinden jullie dat een goede naam? Twee huizen hebben we nu… hoezo verwend zeggen mijn mensen. Maar ik vind dat we dat verdienen en hoop dat elke poezel een fijn huis heeft. Om lekker in te slapen of waarin je buiten kunt zitten. Ik denk dat alle andere tuinpoezels ook maar zoiets moeten vragen aan hun mensen. Dat lijkt me een top plan! En als je alleen een balkon en geen tuin hebt: daar past het buitenhuis ook goed op hoor.
Forige week was er best vaak een zonnetje, heerlijk vind ik dat, dus ik was veel in mijn tuin, ik rende en sprong, ik scheurde over mijn gras, en daarom had ik in de afond soms pijn aan mijn poot, mijn mensen merken dat meteen zeggen ze, ik word heel stilletjes en wil niet spinnen, mijn poot is nog steeds een gefoelig PUNT.
blijven fooraan in mijn hoofd zitten, terwijl ik ze juist liefer achterin heb zodat ik er een PUNT achter kan zetten.
In de tuin
Hoi allemaal, ik hoop dat jullie een fijn wiekent hebben. Dit keer is mijn blog wat anders want er gebeurde namelijk iets. Meestal schrijf ik op een maandag of dinsdag of soms nog op een woensdag maar nu was er niks. De inspieraazie was weg! En ik wist niet waar die heen was gegaan. Dus toen was ik een beetje in paniek want ik ben best onzeker van mezelf. Daar ga ik het ook nog een keertje over hebben hoor maar nu gaan we het hebben over knuffels.
Gewoon aaien
zijn dus er was meteen paniek. Met mijn poten pakte ik dan haar hand vast en met mijn bek deed ik een knauw geven. Dat ze wist dat ik het niet fijn vond. Maar…. Als ik lag te dutten en ik was een beetje in dromenland dan deed ze het weer. En nu vond ik het niet zo erg want ik voelde een streling die heel zacht was en elke keer als dan een vinger over mijn borst ging, wilde ik meer. Ik ging op mijn rug liggen zodat ze er bij kon. Mijn kop werd er rustig van en mijn lijf ging helemaal rieleksen. Dus mijn poten gingen ver uit elkaar. Nu was ik niet onzeker. En de streling die ze dan doet zijn zacht. Ze duwt maar heel voorzichtig haar vingers in mijn vacht, net genoeg. Hoe ze dat zo precies weet, snap ik nog niet maar ik weet dat dit echt gewoon lekker is. Dus als ik haar hand nu op mijn borst voel terwijl ik wakker ben, dan weet ik dat het fijn is en veilig want mijn vrouw doet het heel voorzichtig. Bertje kende dit al en ik zag het wel eens op zijn feesboek dus ik wilde dat ook wel eens proberen. Na een tijdje proberen en vertrouwen hebben is het me gelukt en ik vind dit een kei speesjaale knuffel!
kan zijn en gewoon niks in mijn kop hoeft te hebben. Dat ik haar hart kan horen en mee kan snurken. Meestal krijg ik nog een dekentje over me heen zodat ik ingepakt ben en dat vind ik kei fijn. Dan voel ik me soms nog een beebie kat die bij zijn mama mag liggen. Want zo voelt het voor mij, mijn mama. Dan ben ik warm en rustig en dan kan ik droomen en bewegen in mijn droomen en dan voel ik mijn vrouw die me vasthoud en soms kusjes plant op mijn kop. Dat is het allerbeste. In het hier en nu met mijn vrouw samen en geen zorgen aan je kop of in je lijf. Heerlijk! En omdat ik hier zo rustig van wordt als ik er over schrijf, is mijn inspieraazie terug! Nou, wat een afontuur zo.
Als ouder wordende katerman heb ik af en toe iets aan mijn gezond en nou heb ik weer een week zalf aan mijn oore gehad. Wegens dat ik moeilijker ging eten.